A sabiendas

¿Y porqué no será el mundo real más surrealista?





Εικόνας μου είναι θολή, και μπροστά στα μάτια σας βλέπουν μόνο μυστήριο μου, σκοτεινή πλευρά μου. Και ότι η ίδια κάτι που σε κάνει να κρατήσει σκέψη για μένα.




Lo más extraño es que, cuando se despertó, allí no había nada. Ni rastro del tren ruidoso que cruzaba su jardín. Se había esfumado la verja, el corta césped, la cafetera,...¡No! Era increíble, había desaparecido todo indicio de civilización moderna. Estaba su casa, sí, pero era diferente, no estaban los enchufes proclamando su presencia cada pocos metros, ni restos de plástico recubriendo toda la estancia. Lo peor fue pensar que el dinero de la instalación de las nuevas ventanas de aluminio de doble capa, fue un derroche, porque volvía a tener aquellos ventanales de madera tosca y recomida por las termitas. ¿Lo mejor? Que por fin era libre de cualquier atadura material, que podía saltar y correr con un vestido de lino translucido, atravesando el nuevo jardín, que representaba el antiguo más todo el prado que se presentaba delante de él.
Estaba siendo feliz, porque nadie podía decirle que hiciese lo contrario por primera vez.